Na Markenhage

Tijs Verwest

Tijs Verwest heeft als DJ Tiësto heel veel hits en Awards gescoord. Vanaf zijn 12e mixte hij al platen en tapes tot een eigen sound. In de jaren ’80 leerde hij het vak in de Bredase discotheken De Lendte en De Spock. Zijn muzikale voorkeur ligt bij de trance. De laatste jaren heeft hij zijn repertoire verbreed met remixen van Muse, Bloc Party, Yeah Yeah Yeahs, Amy MacDonald en The Editors. Avond na avond draait Tiësto in de beste clubs ter wereld. Hij heeft zijn megasucces maar voor een klein gedeelte aan Markenhage te danken. Al vroeg ruilde hij zijn leven in de schoolbanken in voor de uitdaging om een top-DJ te worden. En of dat gelukt is! Hij werd een aantal keren uitgeroepen tot de beste DJ van de wereld. “Op Markenhage moest ik zelfdiscipline tonen en dat werkte bij mij toen nog niet. Voor mijn werk als DJ wilde ik wel alles opzij zetten en er minimaal 16 uur per dag mee bezig zijn. Ik ken maar weinig mensen in dit vak die zo fanatiek zijn als ik. Voor mij is het echte topsport.”

Marielle Bastiaansen

Marielle Bastiaansen heeft al heel wat ondernomen met veel succes. “Achteraf is het maar goed dat mijn ouders me gepusht hebben de mavo af te maken. Ik was in mijn jeugd alleen bezig met lol maken en paardrijden.” Marielle volgde eerst een kappersopleiding en kreeg het aanbod om bij Wella te komen werken als studiomanager. Daarna is ze een eigen bedrijfje begonnen dat nieuwe cosmeticaproducten op de markt zette. Vanwege haar interesse voor de show-, film- en theaterwereld ging ze in Amsterdam een opleiding voor grimeuse, styliste en visagiste volgen. Al snel stond ze zelf in de spotlights met haar presentatiewerk in de RTL 4-programma’s ‘Dat staat je goed’en ‘Looking good’. Ook heeft Marielle gastrollen gespeeld in enkele TV-series en een film. Vervolgens is ze presentatrice en mede-eigenaar geworden van BredaStadsTV, TV&Co’, Nac-TV, TV10 en momenteel van Brabant 10. “Het is heel creatief en afwisselend werk met een leuke spanning. Het gekke is dat ik nu veel meer interesse heb in allerlei achtergrondinformatie, dan toen ik op Markenhage zat. Dat vond ik een leuke school waar ik vooral veel plezier beleefd heb met medeleerlingen.”

Sandro van Breemen

Sandro van Breemen stond als zanger/gitarist van de band City to city wekenlang nummer 1 in de Top-40 met de hit ‘The road ahead’. Het leverde hem een gouden en platinaplaat op en zelfs een Edison. Hij trad op in de Ahoy en was een keer of 10 gastmuzikant bij ‘De vrienden van Amstel Live’. Volgens eigen zeggen liggen de roots van zijn carrière op Markenhage. "In de havo-4 deed ik mee aan de Kul. Toen heb ik voor het eerst ervaren hoe fantastisch het is als veel mensen je toejuichen nadat je iets gepresteerd hebt. De maandag daarna kwamen er meisjes aan me vragen of ze een foto met handtekening van me konden krijgen. Een ander hoogtepunt op Markenhage was dat ik met enkele leerlingen een band kon formeren, waarmee we tijdens het schooljubileum in het voorprogramma van ‘De Dijk’ mochten optreden. Dat was mijn eerste contact met professionele geluidstechnici en muzikanten."
Na Markenhage studeerde Sandro commerciële economie op de heao. Daarna heeft hij nog een opleiding gevolgd als professioneel geluidstechnicus en in diverse studio’s gewerkt. Inmiddels heeft hij al jaren een eigen studio waar hij audioproducties maakt voor commercials en allerlei soorten stemgeluiden produceert voor tekenfilms en TV-programma’s. Maar zijn allergrootste passie is zijn band ‘Plaeto’.

Tamara Huilmand

Voor Tamara Huilmand begon het leven pas echt tijdens haar opleiding aan de Rotterdamse Dansacademie. Volgens haar is Markenhage een beetje langs haar heen gegleden. "Ik zat al vanaf mijn zesde op ballet en tijdens de havo op Markenhage deed ik de vooropleiding van de dansacademie. Daarvoor moest ik drie keer per week na school naar Rotterdam en kwam ik pas om half elf weer thuis. In mijn beleving was ik de hele dag met dans bezig. Voor schoolwerk had ik maar weinig interesse. Achteraf had ik graag meer culturele vakken gehad."
Op de academie is ze afgestudeerd als danseres en als dansdocente. In haar eigen danstheater ‘Zuil van Volta’ Breda kan ze haar creatieve dans- en schildertalent ontplooien. "Ik richt me op het overbrengen van emoties zoals liefde, jaloezie, sex, angst en boosheid." In haar stukken staan de vrouw en typische vrouwenthema’s centraal. De laatste jaren spelen tekst en drama, en zelfs schilderkunst een steeds grotere rol in haar stukken. "Ik streef er altijd naar eenvoud in mijn werk uit te beelden. Mijn stijl is heel direct, intens, eerlijk en persoonlijk. Het is dus absoluut geen klassiek sprookjesballet wat ik maak, maar meer een vorm van bewegingstheater."

Romeo Egbeama

Romeo Egbeama vertoonde van jongs af aan een sterke neiging om zijn leven zelf zoveel mogelijk in te richten. "Op Markenhage heb ik eerst 3 jaar vwo gedaan, maar op mijn 15e jaar hield ik me vooral bezig met sleutelen aan brommers en werken in de horeca. Van huiswerk maken kwam weinig terecht, dus uiteindelijk belandde ik op de mavo. Na wat omwegen heb ik in Rotterdam de studie International Management gevolgd."
Tijdens een stageperiode kwam Romeo bij Call-TV terecht als redacteur. Via wat screentests belandde hij een paar jaar geleden bij MTV in Londen waar hij een eigen programma mocht samenstellen en presenteren. "Leuk als je weet dat ik op Markenhage maar één keer op het podium heb gestaan tijdens de Kul. Ik moest het vooral hebben van m’n Engels en m’n natuurlijke manier van vertellen." Vervolgens maakte hij programma’s voor de Nederlandse MTV en is hij door Yorin Travel gevraagd om reisprogramma’s te presenteren. “Ik moest de informatie over de cultuur van een land en volk zelf vergaren en in het vat gieten. Dat maakt het interessant. De afgelopen tijd ben ik in de VS, Namibië, Zuid-Afrika, Maleisië, Cuba, Argentinië, Brazilië, Italië en Frankrijk geweest.” Momenteel is hij actief als Business Consultant Financial Services.

Nico Schapendonk

De entree van Nico Schapendonk op Markenhage was niet bepaald glorieus. "Midden in mijn puberteit kwam ik na de kerstvakantie in de tweede brugklas terecht, in een groep waarvan iedereen elkaar al door en door kende. Ik bleek de ideale 'pispaal'. Dat ik ook nog slecht in wiskunde was, maakte het er niet beter op." Nico had gelukkig wel een talenknobbel. "Ik herinner me dat ik in de vierde klas zelfs een spreekbeurt van een uur heb gehouden over de invloed van jazz op popmuziek. Ik ging zelf ook fanatiek gitaar spelen en heb nog in een bandje opgetreden op de Kul. We hadden een bloedmooie zangeres die fantastisch kon tongzoenen. Markenhage kan sindsdien niet meer kapot bij mij." Na Markenhage is Nico naar de Academie voor Journalistiek gegaan in Tilburg. Uiteindelijk is hij op de stadsredactie van BN/De Stem terechtgekomen. “Dat werk is heel afwisselend. Je komt elke dag in andere situaties terecht en maakt contact met de meest uiteenlopende mensen. De eerste interesse voor mijn omgeving heb ik in elk geval op Markenhage opgedaan. Misschien wat meer buiten dan binnen de klas, maar toch..."

Rens Lemaire

Na Markenhage ging Rens Lemaire net als veel leeftijdgenoten destijds het leger in. Hij kwam er in Libanon achter dat al dat geschiet niks voor hem was. Dan maar de schone kunsten. Het werd een opleiding aan het conservatorium in Rotterdam, “Ik heb bas gedaan voor lichte en klassieke muziek. En een topstudie ‘toegepaste elektronica’, want die pc's dat was wat in die tijd!.” Daarna spelen en nog eens spelen, wereldwijd van Tina Turner tot Walter Trout, Joe Pass, Oscar Peterson, Joe Cocker, Branford Marsalis en zo'n beetje heel de artiestenwinkel uit Nederland, waaronder vele jaren Guus Meeuwis. Ook nog een muziekschool opgezet in Breda en op aanraden van zijn vader de HIO gedaan. En maar blijven spelen en ondertussen werken bij bedrijven. Nu is Rens gestopt bij Guus Meeuwis en bij Philips. Hij wil zijn kinderen zien opgroeien, muziek doceren en een nieuwe muziekschool opbouwen in Best.
En wat heeft Markenhage voor hem betekend? “Ik heb er mijn tienerjaren doorgebracht, de tijd dat je hormonen beginnen op te spelen daar meegemaakt. Dat je dacht dat de wereld nog van jou kon zijn, je eerste liefdes. Het was eigenlijk je tweede thuis waar je eigenlijk niet wilde zijn, maar toch graag naartoe ging. Ik weet er nog verassend veel van, dus ik denk dat het me veel gedaan heeft. Tegen de huidige leerlingen zou ik willen zeggen: geniet van deze tijd zodat je er later met een lach aan kunt terugdenken.”

Jan Hoppen

Projectontwikkelaar Jan Hoppen heeft op Markenhage de mavo gedaan en kwam slechts 2 punten tekort om naar de havo te mogen. “Dat is eigenlijk het enige vervelende dat me van Markenhage is bijgebleven. Na de mavo heb ik op de mts bouwkunde gestudeerd.” Daarna ontdekte hij bij zichzelf een drang om zelf initiatieven en risico’s te nemen, en verantwoordelijkheid te dragen. Jan begon voorzichtig stukjes grond te kopen waarop vervolgens huizen of andere bouwwerken werden gerealiseerd. In 1995 richtte hij Heja Projectontwikkeling BV op. "We hebben bij het Valkenbergpark bijvoorbeeld ‘De Poort van Breda’ ontwikkeld, dat is uitgeroepen tot het mooiste gebouw van Breda. Een ander opvallend project is de Eurotoren langs de A16. Ik wil graag bijzondere gebouwen realiseren, waar de bewoners nu maar ook later trots op zijn.”
Een project waar Jan Hoppen zich persoonlijk bij betrokken voelde, was de sloop van zijn oude mavo aan de Acaciastraat. “Toen de eerste paal voor de nieuwbouw de grond in ging, heb ik daar mijn oude puntenlijst onder gelegd. Ik vind het nog steeds een beetje onredelijk dat ik niet naar de havo mocht, maar verder bewaar ik goede herinneringen aan Markenhage. Er was een warme, persoonlijke sfeer en ik heb er veel vrienden leren kennen en natuurlijk mijn vrouw Jolande Boudewijn, die ook oud-leerling van Markenhage is.”

René Uilenbroek

Zijn schooltijd benutte René Uilenbroek vooral met het tekenen van allerlei figuurtjes in de kantlijn van zijn boeken en schriften. “Een aantal van die schriftjes heb ik nog steeds.” Op Markenhage greep hij via de schoolkrant zijn eerste kans om als striptekenaar een groter publiek te bereiken. En met succes. Talloze leraren en lessituaties zijn door René treffend in beeld gebracht. Altijd met humor en meestal niet in het voordeel van de betreffende docent. “Door die strip in de schoolkrant ontdekte ik dat ik graag verhaaltjes wilde vertellen. Als je als jongere merkt dat je daarmee wat succes hebt, kom je over een drempel. De stap om uiteindelijk van mijn hobby mijn beroep te maken was daardoor minder groot.’ Na zijn havo en wat omwegen langs de Pabo, het Moller-instituut en het Nederlandse leger, kwam René op de Bredase academie voor beeldende kunst St. Joost terecht. “Tijdens mijn diensttijd tekende ik cartoons voor het tijdschrift ‘Twintig’ van de vakbond voor dienstplichtige militairen. Daarna heb ik een paar jaar in een studio in Arnhem voor onder andere de Eppo getekend. In die tijd heb ik mijn strip ‘Soeperman’ (bij wie alles altijd in de soep loopt) bedacht.” René tekende in de loop der jaren vele stripverhalen zoals ‘Supermax’ en ‘Stanley’ voor het blad Suske en Wiske.

Bart Donkers

Vanaf de brugklas bood Markenhage Bart Donkers de mogelijkheid om te laten zien wat hij in huis had. "Ik ging in de Markenhage Schoolband spelen en meedoen aan de Kul. Dat blijkt achteraf een belangrijk moment in m’n leven. Een paar jaar later vroeg geschiedenisdocent Rudy Schipperen mij voor zijn band Mo Stax. Dat was een volgende fase in mijn muziekleven."
Na Markenhage volgde Bart de opleiding Activiteitenbegeleiding in Breda en daarna de opleiding Muziektherapie in Amersfoort. Momenteel werkt hij als activiteitenbegeleider binnen psychogeriatrie.
Zoals voor veel (oud-)leerlingen heeft de Kul ook voor Bart een belangrijke rol gespeeld. In juni 2000 bracht Markenhage de succesvolle musical ‘BIG’ op de planken van het Chassé Theater. Bart schreef daarvoor samen met muziekdocent Frank Evers de muziek. Vanaf dat moment werd het fenomeen musical een nieuwe traditie aan de Emerweg. "Ik heb daarna de muziek en liedteksten voor de kerstmusical ‘Scrooge’ geschreven. Het jaar daarop startten de plannen voor de multimedia musical ‘dd@ram’, die ik samen met Rudy Schipperen heb geschreven. Hiermee heb ik waarschijnlijk een van mijn grootste eieren op Markenhage gelegd.”
Nadien heeft Bart nog enkele jaren de keyboardlessen voor rockblock verzorgd. Zijn muzikale band met Rudy Schipperen blijkt overigens een hechte, dus wie weet klinkt het ook voor Markenhage altijd nog eens naar meer........

Jeroen Tebbe

Jeroen Tebbe klom op het dak van Markenhage, marcheerde over de speelplaats en verstopte zich achter de gordijnen tijdens een Engelse overhoring. Dit leverde hem wat ludieke schorsingen op.
“Ook schreef én stencilde ik een rebelse illegale Markenhage schoolkrant ‘De Nieuwe Injectie’. Dat zorgde niet alleen voor een storm van reacties, maar ik ontdekte ook dat het superleuk is om dingen te bedenken en te realiseren. Bij Markenhage hadden ze wel lol in creativiteit. Dat heeft wel invloed gehad op wat ik uiteindelijk ben gaan doen.”
Na Markenhage belandde Jeroen als ‘creatief’ in de Amsterdamse reclamewereld. Er ging een wereld voor hem open. “Na 1 jaar bouwden we voor een internationale commercial van Canon zelfs de complete Sixtijnse kapel na. Wow!”
Die fascinatie voor ‘dingen bedenken’ is altijd gebleven. In de reclame, maar ook daarbuiten. Jeroen heeft o.a. Stichting HomePlan mee opgericht, die huizen bouwt voor de allerarmsten in Mexico en Zuid-Afrika. Ook ontwikkelde hij een eigen wijnmerk ‘No House’ Wine, waarvan de opbrengst naar daklozen gaat. En hij bedacht voor Zeeman de inmiddels beroemde knalgele boxer. Momenteel is hij partner bij het Amsterdamse bureau Lemon scented tea.
“Mijn werk leverde een bescheiden stapeltje (internationale) prijzen op. Maar het mooiste is dat ik elke dag mag doen wat ik leuk vind. En anders… klim ik het dak op! Want je verstoppen achter een gordijn vind ik inmiddels ook wel erg kinderachtig.”

Lynsey Carli

Lynsey is opgegroeid met muziek en op Markenhage kwam dat echt tot uiting. “Door de talentenjacht in brugklas 1 en 2 en daarna de KUL wist ik dat ik kon zingen en dat ik daar meer mee wilde doen. Daarom heeft Markenhage een speciaal plekje in mijn leven gekregen.”
Toch heeft ze lang getwijfeld of ze naar het conservatorium zou gaan. Kun je beter een opleiding volgen die je meer zekerheid in de toekomst geeft, maar dat je tijdens die studie in slaapt valt ? Of moet je gaan voor een opleiding waarvan je droomt en kijk je wel wat de toekomst brengt? “Ik heb voor het laatste gekozen en daar heb ik geen spijt van gekregen.”
Tijdens haar studie zang lichte muziek aan het Rotterdams conservatorium is ze uitgenodigd door de Nieuwe Veste. “Ik had daar jaren op les gezeten voor piano, saxofoon, zang en bandcoaching en nu geef ik er zelf alweer 14 jaar zangles. Daarnaast zing ik in bands en doe studioklussen en backingvocals bij verschillende artiesten. Ik heb hierdoor al veel van de wereld mogen zien. Maar ik merk wel dat het steeds zwaarder wordt om een onregelmatig leven te leiden.”
Onlangs is Lynsey weer gaan studeren; Nederlandse rechtsgeleerdheid aan de universiteit in Tilburg. “Ik zou graag bij een mensenrechtenorganisatie werken. Of op willen komen voor de rechten van kinderen die niet vanzelfsprekend elke dag naar school mogen. Ik heb er mijn schooltijd geleerd dat die de rest van je leven kan bepalen.”

Alex Schalk

Markenhage heeft een belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Toen ik 12 was, speelde ik al 3 jaar bij NAC Breda en dus had ik niet elke dag tijd om thuis mijn huiswerk te maken. Daarom maakte ik het overdag al in het daltonuur. Hierdoor werd ik veel gedisciplineerder. Ook heb ik een goede mentaliteit gekregen op Markenhage. Dit kwam, omdat ik volgens mijn leraar in groep 8 maar VMBO moest gaan doen. Maar ik wilde altijd de beste leerling zijn. Uiteindelijk ging ik dan ook in de derde klas naar het VWO. Elk jaar was loodzwaar voor mij, omdat er bij Nac ook steeds meer van me werd gevraagd en we gingen ook vaker trainen. Dit doorzettingsvermogen heb ik ook in de voetbal heel erg ontwikkeld en dus kan ik wel zeggen dat Markenhage van positieve invloed is geweest op mijn leven. Uiteindelijk heb ik mijn VWO-diploma gehaald en train al regelmatig mee met het 1ste elftal. Ik volg nu in Rotterdam de HBO-studie Sportmarketing & Management in een topsportklas, waarvoor ik maar 2 dagen in de week naar school moet. Ik heb in het eerste half jaar alles gehaald wat er te halen valt. Mijn mooiste herinneringen aan Markenhage zijn de contacten met vrienden, vriendinnen, leraren en conciërges. Het was altijd gezellig en er was altijd een goede sfeer. De leerlingen van nu wil ik meegeven: probeer altijd het beste uit jezelf te halen!!

Chris van Nijnatten

Volgens Chef Voetbal bij het Algemeen Dagblad, Chris van Nijnatten, heeft Markenhage een grote invloed op zijn leven gehad. “Ik bewaar heel goede herinneringen aan die school. Ik heb er niet alleen mijn vrouw leren kennen, maar ook mijn liefde voor taal en geschiedenis verder ontwikkeld, dankzij een paar uitstekende docenten. Ik heb er in de jaren ‘70 samen met een vriend een schoolkrant opgezet. Dat was eenmalig, omdat hij onmiddellijk verboden werd doordat er lokale prijzen van cannabisproducten in vermeld stonden. Mooie tijd.”
Na een studie Personeelswerk aan de toenmalige Sociale Academie (nu Avans) kwam Chris terecht bij BN/De Stem, waar hij de opleiding ‘leerling-journalist’ mocht volgen.
“Ik kon dat uiteindelijk mooi combineren met mijn passie voor voetbal en NAC. Jarenlang heb ik in Dagblad de Stem verslag gedaan van hun wedstrijden. Maar ook al van PSV, Ajax en het Nederlands elftal. Ik had de mazzel dat het EK van 1988 mijn eerste toernooi was en dat de beste Nederlandse voetballers voor AC Milan gingen spelen. Voetbal was ineens reuze belangrijk voor de media.”
Chris kwam vervolgens terecht bij het blad ‘Sport International’ en tussen 2000 en 2004 bij de NOS. “Daar heb ik als chef voetbal gewerkt en er een aantal voetbalprogramma’s ontwikkeld, zoals Studio Voetbal.”
Ook bij het AD is hij volop bezig met voetbal. “Ik heb de afgelopen 25 jaar heel veel interviews met topspelers gedaan en volg alle grote toernooien in het spoor van het Nederlands elftal. Dat is natuurlijk een jongensdroom, nog steeds.”

Marieke Saan

Na haar VWO op Markenhage te hebben afgerond, ging Marieke naar de opleiding Musicaltheater aan de Fontys Dansacademie waar ze in 2006 afstudeerde.
“Ik heb al in een behoorlijk aantal musicals gespeeld. Mijn stage liep ik bij de musical ‘Ti Ta Tovenaar’, van V&V Entertainment. Daarna heb ik in verschillende musicals van Studio 100 gestaan, waaronder ‘Pinokkio’ en ‘Alice in Wonderland’. Intussen ben ik niet alleen op het podium actief, maar ook achter de schermen. Zo heb ik in 2010 een kindertelevisieserie mee geproduceerd.”
Haar tijd op Markenhage is op positieve wijze van grote invloed geweest, vertelt ze. “Ik heb van jongs af aan gedanst en ben op latere leeftijd ook gaan zingen en acteren. Op Markenhage werd dit als heel positief gezien en ook gestimuleerd. In mijn schoolperiode waren er nog geen cultuurgebonden lessen, maar als ik nu zou mogen kiezen zou ik daar zeker voor gaan. Alhoewel een les volgen, of er daadwerkelijk je beroep van maken twee verschillende dingen zijn. Als je van een kunstenaarsvak je beroep wilt maken, moet je zeker weten dat je het wilt, weten wat het inhoudt en er voor de volle honderd procent voor gaan. Op Markenhage heb ik de ruimte gekregen te worden wie ik nu ben. Ik werd gestimuleerd een eigen mening te vormen, na te denken over het leven en wat ik wilde van het leven. Ook kreeg ik via de leerlingenraad en het organiseren van schoolfeesten de kans om andere talenten als leidinggeven en organiseren te ontdekken. Markenhage was voor mij een veilige omgeving waarin ik alle ruimte kreeg om te groeien als mens. Ik zal altijd met veel plezier op mijn schooltijd terugkijken.”

Jasper van Hulten

Tijdens de muzieklessen van meneer Laven ontdekte Jasper dat hij bovengemiddeld muzikaal was en veel aanzien genoot als hij de drumstokjes ter hand. Op z'n 6e begon hij met drummen op Nieuwe Veste, waar hij vorig jaar zelf drumles gaf aan 6-jarigen. “Ik heb op Markenhage tijdens culturele avonden mijn eerste podiumervaring opgedaan met vriendenbandjes als 'Pink Bubbles Go Ape' en 'The Amazing Pineapples'. Al snel wist ik dat ik naar het conservatorium wilde. Daarom ben ik na het 2e jaar naar het OLV-lyceum verhuisd, omdat je daar toen muziek in het eindexamenpakket kon kiezen en op Markenhage toen niet. Er is inmiddels veel veranderd gelukkig.” Jasper heeft goede herinneringen aan twee toffe jaren op Markenhage. “Op die leeftijd leer je erg veel en ik ben er ook voor het eerst echt verliefd geworden, haha.” Vanaf z'n 17e volgde hij het conservatorium in Rotterdam waar hij in 2002 met een 9 is afgestudeerd. “Ik heb me volledig in het 'muzikantenwereldje' gestort en een groot netwerk opgebouwd. Nu speel ik voornamelijk in de band van zanger Wouter Hamel. Deze week komt zijn nieuwe cd uit in Nederland, Engeland, Duitsland, Korea en Japan, landen waar we ook regelmatig spelen. Verder speel ik veel met trompettist Eric Vloeimans met wie ik op tournee ga door China, Zuid-Korea en Amerika. Eigenlijk is mijn hobby mijn beroep geworden en mijn beroep mijn hobby. Sinds een jaar woon ik met mijn vriendin in de wijk Westerpark. Als ik langs Markenhage rijd, denk ik terug aan die leuke tijd!”

Naomi Adriaansz

Altijd bijzonder. Een oud-leerling die terugkeert op ‘de plek des onheils’. “Nou voor mij is Markenhage sinds 1993 een heel fijne plek om te leren en nu, sinds drie jaar, te werken. Ik ben begonnen op de toenmalige dependance aan de Acaciastraat. Als junior saxofoniste mocht ik samen met mijn broer die trompet speelde, meedoen aan de Kul en het Schoolorkest. Heel apart dat ik 15 jaar later zelf leerlingen saxofoonles mocht geven bij Rockblock.”
Naomi raakte al jong verslingerd aan de saxofoon. “Ik was meteen weg van dat stoere instrument met dat vette geluid. Samen met een vriendin luisterde ik veel naar soul- en jazzmuziek. Dat was destijds wel een beetje bijzonder onder jongeren. Maar ik ben er niet om gepest hoor.”
Na Markenhage ging ze Internationale Communicatie studeren in Rotterdam. “Tijdens de laatste jaren van die opleiding ben ik ook begonnen op het conservatorium. Momenteel houd ik me op Markenhage bezig met allerlei communicatiezaken. Daarnaast zit ik in flink wat jazz- en popbandjes, en ik speel geregeld mee met andere gezelschappen en muzikanten. Verder organiseer ik workshops, jamsessies en Ckv-projecten. En ik speel een paar keer per maand bij de Efteling Muzikanten. Ik heb een druk, maar heel leuk leven waarin passie en werk versmolten zijn.”
Op Markenhage heeft ze het ook erg naar haar zin. Nog steeds. “Ik vind het een heel kindvriendelijke school waar je je creativiteit goed kwijt kan. Dat is heel waardevol, heb ik zelf ervaren.”

Aletta André

Ik zat van 1997 tot 2002 op Markenhage. Het daltonsysteem paste goed bij me. Je tijd zelf indelen komt goed van pas op de universiteit en zeker ook nu, nu ik volledig zelfstandig als freelance journaliste in India werk. Wij hadden een kleine klas, met leerlingen afkomstig uit allerlei landen. Dat opent je ogen naar de rest van de wereld. En van alle discussies leer je dat niet alles zo is als het lijkt - iets waar je in de journalistiek altijd vanuit moet gaan.
Toen ik er in de examenklas, mede dankzij mijn leraren Nederlands en geschiedenis, achterkwam dat geschiedenis en journalistiek een heel logische combinatie is en er een bijzonder interessante opleiding in Rotterdam was, had ik de keuze snel gemaakt. Via mijn studie heb ik allerlei uitwisselingen in Europa gedaan en zo in Londen, Oxford, en Parijs gestudeerd. Ook heb ik een master Internationale Journalistiek in Cardiff gedaan. Daar heb ik journalisten uit heel de wereld leren kennen. Het begon al snel te kriebelen, dus ik vertrok naar India voor een stage bij een lokale krant (India heeft veel en goede Engelstalige media). Nu werk ik al een tijd als freelance correspondent vanuit Delhi voor allerlei Nederlandse media: ANP, Trouw, Radio Nederland Wereldomroep, VPRO, One World en het kindertijdschrift Samsam.
De combinatie journalistiek, een ver vreemd land en freelance is iets dat ik vijftien jaar geleden nooit van mezelf gedacht had, maar in de loop van mijn schooltijd en studie heb ontwikkeld. Schrijven wilde ik altijd al en dat heb ik vooral bij Nederlands en geschiedenis met veel plezier gedaan. Er zat veel variatie en uitdaging in de opdrachten, maar ook creativiteit in het kiezen van onderwerpen. Ik denk dat vooral de zelfstandigheid en organisatievaardigheden die je nodig hebt als freelance correspondent een goede basis hebben gehad in het dalton onderwijssysteem. En het idee dat je ook jezelf iets kan leren.

Vincent Oostrijck

Ik heb na Markenhage een nogal bewogen 20 jaar achter de rug. Na mijn combistudie marketing en taal aan de Hogere Economische School heb ik twee jaar in Bielefeld gestudeerd aan de Fachhochschule für Wirtschaft. Daarna ben ik bij Shell Chemicals gaan werken als Customer Relationship Co-ordinator. Een goede baan, maar ik werd helaas ziek.
Al vanaf mijn zestiende kreeg ik last van problemen van emotionele aard: sociale angsten, depressieve gevoelens, gevoelens van afhankelijkheid en onvermogen. Heel onprettig. Desondanks kon ik mijn werk toen nog goed doen en werd ik zelfs beloond met een ‘special recognition award’. Emotioneel ging het echter steeds slechter, zodat ik op een bepaald moment niks meer kon. Sindsdien is er veel veranderd in mijn leven. Zo ging ik op mijn 29ste al met pensioen (!), want Shell besliste dat ik niet meer kon werken voor hen en dat ik voor de rest van mijn leven inkomen van hen kreeg.
Pas op mijn 35ste kreeg ik de diagnose ‘Syndroom van Asperger, autisme hoog niveau’. Gek genoeg geeft die kennis me rust, omdat de dingen uit het verleden die ik nooit snapte nu op zijn plaats vallen. Natuurlijk ben ik niet stil gaan zitten. Ik doe allerlei vrijwilligerswerk, zoals activiteitenbegeleiding voor dementerende ouderen. Verder help ik mijn zus één dag in de week in haar bedrijf, maar met zo min mogelijk druk. Ik ben drie jaar gelukkig getrouwd en sindsdien weet ik eigenlijk pas echt hoe het voelt om je gelukkig, tevreden en zelfs bevoorrecht te voelen. Ik ben nog steeds een echte muziekfreak en aan de lessen Nederlands heb ik een passie voor lezen overgehouden. Overigens zei mijn docent na een mondeling tentamen dat hij mijn ABN zo goed vond voor een Brabander. Waarna ik de onvergetelijke woorden sprak: “Ach, dat ging vaneigens”.
Men is tegenwoordig zo gericht op prestaties, dat het wel eens ten koste gaat van de dingen die er echt toe doen, vrees ik. Mijn eigen succes zit hem meer in de kleinere dingen, die ik ben gaan leren waarderen. Ik sta inmiddels heel positief in het leven en daar wil ik graag wat van meegeven.